طرح سوم

متن گردی ها - 11

پدیدارشناسان مدتی است که بر تفوق ویژه ی مکان بر فضا تاکید می کنند. آنها به شیوه ی بودن ما که اساسا همانا در ـ جهان ـ هستن است اشاره می کنند. در جهان بودن یعنی جای گرفتن، مکان گزیدن به واسطه ی کالبد و تن، اینجا و حالا، اکنون، بر روی زمین و زیر آسمان. چنین مکان گزینی ای متلازم جهت گیری ای ویژه است: بالا و پایین، راست و چپ، پیش و پس، جملگی حامل معانی ای هستند که فضای اقلیدسی x  و y  و z  آن را فراچنگ نمی آورد. به واقع کالبد ما یک مرکز طبیعی ـ گاه متحرک ـ فراهم می آورد. این تنها کالبد ما نیست که ما را مکان می بخشد (جای می دهد). ما همچنین می توانیم از وضعیت معنوی / روانی مان هم سخن بگوییم. تاریخ و سرگذشا ویژه ی هریک از ما هم برای ما جهت گیری ای را پیش می نهد که امکانهای ما را تنظیم می کند.

اما جهت گیری ای که از سوی کالبد ها و تاریخ هایمان فراهم شده را حرکتمندی بنیادین ما مصرانه به چالش کشیده است، بدین نحو که من نه تنها اساسا در مورد امکان حرکت از این مکان به مکانی دیگر می اندیشم، بلکه در مورد حرکت مندی ای معنوی می اندیشم کهنمی توان آن را از آزادی مان تفکیک کرد. آزادی نیازمند فضای باز است. اما ما باید قادر باشیم تا مکان را از فضا به چنگ آوریم، اگر که لزوم سکونتی اصیل و بدین منظور جستجوی حقیقتی که واجد عینیت است ضرورت دارد. هم معماری و هم استعاره های فلسفی ریشه در همین نیاز و ضرورت دارند. تناقضی که مکان و فضا را به هم می پیوندد حل نخواهد شد. نباید هم حل شود . معماری نیز باید در صدد تجسد و تن بخشی به آن باشد.

 کارستن هریس

فضا به مثابه ساخت

Karsten Harries, Space As Construct, in Archipelago, essays on architecture, ed. Peter MacKeith, Pakennustieto Oy, Helsinki, 2006, p:84-85

   + محمد رضا شیرازی ; ۱۱:۳۱ ‎ب.ظ ; ٩ اردیبهشت ۱۳۸٧
    پيام هاي ديگران ()