طرح سوم

پرسه ها و پرسه ها ـ ۱۸ـ "ادبیات معماری" و معماری معاصر ايران

معماری معاصرایران معماری ای فاقد "ادبیات" است. مادامی که ما خود را وارد "ادبیات  معماری معاصر جهان" نکرده باشیم، سخن گفتن از "معماری ایران" بی معنا است. منظور من از "ادبیات معماری" وجه گفتمانی معماری است که معطوف به نظریه است و شامل نظریه پردازی ها و چالشهای آکادمیک و به ویژه تالیف است.

آموزه های صوری معماری مدرن سال هاست که وارد حوزه ی معماری ایران (آموزش و عمل) شده، اما هرگز "ادبیات معماری" که حاوی انبوه اندیشه ها و آرا و مقالات و کتب و ... در قلمرو معماری است، خوانده و اندیشیده نشده  ، و بالطبع مورد نقد قرار نگرفته است. اگر که معمار ایرانی ای که بتواند در سطحی فرا ملی سخن مند باشد نداشته و نداریم، علت آن است که "ادبیات معماری" هنوز به وجود نیامده است. *  "ادبیات معماری معاصر ما" نحیف، بی رمق، بی بنیاد و ناتوان است. بی شک وجهی از "طرح سوم" آن است که "گفتمان سوم" ای را برانگیزد که مبنا و خاستگاه زایش و پرورش "ادبیات معماری معاصر ایران" باشد. کاری که در عرصه ی فلسفه موفقیت های زیادی را کسب کرده است.

 

 

* شاید برخی معمارانی چون فرشید موسوی و بهرام شیردل را نمونه ای ناقض بحث من بدانند، اما طرفه این که، همانگونه که بعدتر خواهم نوشت، این گونه افراد یا همچون مورد اول "معمار ایرانی" نیستند، یا همچون مورد دوم وقتی که خواستند "معمار ایرانی" باشند، از حوزه ی "ادبیات  معماری معاصر جهان" خارج شدند.

   + محمد رضا شیرازی ; ٩:٤٠ ‎ب.ظ ; ٢٤ فروردین ۱۳۸٦
    پيام هاي ديگران ()